Kilka godzin temu miałam myśl, co tu napiszę, ale, że przyszła siostra, musiałam to odłożyć. Teraz oczywiście nie pamiętam wszystkiego. Trudno. Czytałam nowego (105) ActionMaga i przyszło mi do głowy, że tak, że pisać też nie umiem. Zresztą nieraz przychodziło mi to do głowy podczas pisania bloga. Czytam, czytam i spodobał mi się ten AM – nie musiałam bardzo wysilać mózgu, żeby zrozumieć teksty. Nie mam łatwości słowa. Umiem opowiedzieć wydarzenie, ale nie  umiem wyrazić własnej opinii. Nie umiem pisać porządnie, tylko jak najprościej. Tak jak z angielskim – “warto w to, co mówimy wpleść jakieś wypasione słowo, które podnosi poziom wypowiedzi”. Nie znam słów, żeby dobrze pisać. I mam kompleksy z tego powodu. :>

Z innych powodów zresztą też. Nie umiem grać na niczym, tylko kilka melodyjek z podstawówki na flecie. Nie umiem śpiewać, ani w szachy, karty grać po mistrzowsku, ni w warcaby choćby. W karty w ogóle mało umiem. Ani wiedzy wielkiej nie mam, za to obwód owszem – niestety. Zawsze myślałam, żem inteligentna, ale gdzie potwierdzenie? Nie ma, więc..? Po co mi inteligencja i poczucie humoru (które też domniemywam – mam), skoro się siedzi i niemówi? ;P

Z tym się wiąże, albo to się wiąże ze strachem pewnym przed ludźmi. Jeszcze-nie-teść nie wierzy, że mówię, że jest fajny.. hym. W sumie, że się go boję, też przyznałam. To taki przykład, innych również lubię i jednocześnie boję się odezwać. Teść zabawny jest (i na dłuższą metę pewnie męczący, ale nie znam go z dłuższej mety ), a ja jak buc stoję/siedzę i nie wiem, czy się śmiać – co mi tak w stresie łatwo nie przychodzi (tzn. w nowym towarzystwie), czy prostować – “to róże, nie maki” – a prostowanie ironii jest głupie i niefajne. Niech ktoś mi da impuls do przełamania. Tylko jasny gwint, ile tych impulsów?! Bo każde nowe towarzystwo musiałoby mi jakiś dać (życie byłoby ciekawe.. ).

Boję się, że nie znajdę jakichś bliższych znajomków na studiach. W liceum miałam pecha – pierwsza koleżanka przeniosła się do innej klasy, druga – do innej szkoły. A później wszyscy już byli zakolegowani, a ja zostałam na lodzie. K*a. :/

Andrzej przyznał, że byliśmy – ja i on – autsajderami w tej naszej klasie. I przeprosił mnie, że jak był pijany na wycieczce, to krzyczał, że go kocham. xP W końcu się doczekałam. ^^ I dowiedziałam się, że na tej samej wycieczce krzyczał na Martę i Karolinę, czemu się ze mną nie kolegują. To miłe z jego strony. Andrzej swój chłop.

W ten sposób nie wynoszę z liceum żadnej znajomości, którą warto utrzymać, poza tą jedną.

Dodatkowo, wkurzającym jest, że jak ludzie mówili, to do kogoś, kto stał obok. Kto się zwracał do mnie, no kto? Nie no, ja rozumiem – jego/ją się lepiej lubi i zna. Przypomnę, jak się pochwaliłam znajomością z człowiekiem z woj. Podlaskiego (mru, Marcin :*). “My ci nie wystarczymy?” – spytała Asia. Ot, nie wystarczycie, pozwolę sobie teraz odpowiedzieć. I domyślcie się k*a czemu. ^^

Skrzypce i gitara. (tak jakby ktoś nie wiedział )

Odkąd dane mi było dowiedzieć sie, żem “za stara, żeby nauczyć się grać na skrzypcach”, zdaje mi się, ze to instrument dla dzieci rodziców o niespełnionym – takim właśnie – marzeniu, lub tych z pieniędzmi, którym nie szkoda kasy na dziecięcą fanaberię. Bo trzeba się zacząć uczyć wcześnie, żeby umieć dobrze. Bo za stary się nie nauczy. A który dzieciak serio pomyśli “Chcę, to marzenie moje jest.” ? (Tak jak klocki LEGO lub wycieczka do DisneyLandu.) I będzie w stanie pracować, pracować, by sie naumieć, długimi latami. Prawdę mówiąc, nie wyślę dziecka do szkoły muzycznej na przymus. A mnie rodzice nie wysłali z braku funduszy.

A może na gitarze? Nie jest za późno. I jak pozbieram, to mnie będzie stać. I nie potrzebuję chodzić na kursy, mogę sama, a jak nie, to pełno jest ludzi umiejących już na gitarach grać. Może ktoś pomoże.

Niesamowite, że The Offspring i Pidżama Porno mają dla mnie klimat wycieczki w góry, tej pierwszej. Do Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Niezwykłe, że System of a Down przypomina mi o wakacjach w .. w Solinie? Chyba tak. Fajnie tak.

Zgrywam muzykę na komórkę. Niestety, ostatnio ciągle się szuflada z dyskiem nie podłącza. Nie chcę teraz wyłączać komputra, żeby “p.lnąć nią”, jak to ujął mój brat. Zgram więc jutro to, co tam trzyma. Jak “p.lnę” przed włączeniem.

Skoro już nadaję tytuł “muzyka”, to napiszę coś więcej niż to, co właśnie robię. W tym momencie nic nie słucham. Tylko szum wentylatorowy.
Brzmi niemal jak szum starego grzejnika, którym kiedyś przypaliłam przypadkowo siostrze misia. Nic nie słucham, bo jest późno i daję uszom odpocząć. Rozsądek nakazuje dać odpocząć oczom, ale co mi tam. Dam im dzisiaj do 15stej pewnie.

Najpierw brat przyniósł od kolegi Nightwisha. Co by tam nie mówili, że gówniany, był pierwszy i tyle. “Nie taki heavy ten metal.”. A reszta dopiero w liceum. W dalszym ciągu nie znam wielu, pewnie klasyków. Jak mi wytyka przyjaciel, jak mogę czegośtam nie znać, to zapytuję: “A skąd mam znać?. I nie mam wyrzutów sumienia. jako człowiek wielce wszystkim niezainteresowany, w nosie mam.

Na niczym nie grywam, nut grać nie umiem, nazwać potrafię. Tak, jest różnica między nazwaniem na pięciolinii “fa, ćwierćnuta”, a zaśpiewaniem lub zagraniem jej sensownie. I jeszcze w jakiej tonacji, skali, czy jak to się nazywa. Na flecie mogę ze słuchu. Flet prosty jest wystarczająco prosty.

Muzyka jest jedną z najlepszych rzeczy, jakie są na świecie. Tak myślę. Wolę być ślepa niż głucha.